Zločinački ustaški režim

U Partizanskoj Hrvatskoj se udomaćio narativ “zločinački ustaški režim”. Koriste ga svi, pa i povjesničari nove generacije. Nema razlike između Beograda, Sarajeva i Zagreba.

Svi zanemaruju činjenicu da je u “zanimljivim vremenima iz kineske kletve”, koja su u cijelom svijetu vladala prije, za vrijeme i nakon Drugog svjetskog rata postojali mnogi “zločinački režimi”. I nitko ih više ne spominje.

Pola Europe je bilo na strani Hitlera i to više nitko ne spominje. Iza nekih od tih režima ostajale su stotine tisuća nevinih žrtava, milijuni nevinih žrtava.

I to više nitko ne spominje. Nitko i nigdje. Samo se na prostorima bivše Jugoslavije spominje “zločinački ustaški režim”.

Zločina i zločinaca je sigurno bilo. No, problem je što nema kostiju. Gdje su kosti?

Bilo bi zanimljivo i poučno da nam povjesničari nove generacije otkriju koliko je ustaških zločina bilo od osnivanja NDH, 10. travnja 1941. pa do 27. srpnja 1941. do Prvog srpskog i komunističkog ustanka u Srbu.

Bilo bi dobro da nam otkriju koliko je ustaških zločina bilo od proglašenja “samostalne i neovisne” 1990. godine pa do balvana i Drugog srpskog i komunističkog ustanka 1991. godine.

I do komunističkog ustanka 2 000. godine. Možda ćemo tada moći shvatiti izraz “zločinački ustaški režim”.

I prihvatiti ga kao nešto normalno, nešto istinito. Hrvatskoj je potrebna istina a ne papagajsko ponavljanje priče o “zločinačkom ustaškom režimu”.